"Beauty without modesty, is like a converstation without honesty ." - Boonaa

Ben ik maar een naaister?

Ik hoor de vogeltjes fluiten, en op mijn schouders voel ik de warme zonnestralen. Voorzichtig open ik mijn ogen. Ben ik in slaap gevallen?! Het was de zoveelste lange nacht achter de naaimachine. Ik wilde onder de dekens kruipen, maar ik kon het niet. Ik wilde de jurk afmaken. Ik wilde voor de spiegel staan en zeggen dat ik het af heb.   

Zou het wel zo mooi staan als ik hoop? Er ontbreekt nog één knoopje en dan ben ik klaar. Met de hand maak ik het vast. Als ik even later voor de spiegel sta, glinsteren mijn ogen van trots. Het staat me geweldig, beter dan ik had verwacht. Dit is meer dan een kledingstuk; dit is een deel van wie ik ben. 

Al mijn passie, tijd, geduld en irritaties zitten hierin.

Maar zien mensen dit ook? Voelen ze wat ik voel? En met wat voor gevoel maken andere naaisters een kledingstuk? Ik zie opeens een Indiase vrouw voor me die achter een naaimachine zit in een warm atelier. Ze naait kledingstuk na kledingstuk. De tijd dringt. Ze kijkt naar de timer en veegt haar zweet af met haar mouw. Zou zij ook trots zijn als een kledingstuk af is? Of maakt ze het met de gedachte dat het slechts een paar keer gedragen wordt, of misschien helemaal niet gedragen wordt?  
 
Hoe langer ik over nadenk, hoe meer vragen ik krijg. Hoeveel krijgt ze betaald als wij 12 euro voor de jeansbroek betalen, terwijl ze zes dagen per week werkt, acht tot twaalf uur per dag. Zou ze getrouwd zijn? Kan ze haar familie onderhouden met het geld wat ze verdient? Hoe vaak ziet ze haar familie?

Werken er ook kinderen in het atelier?

Vragen waar we stiekem wel een antwoord op hebben, of makkelijk een antwoord op kunnen krijgen. Waarom dringt het niet tot ons door? Ik kijk naar de spiegel en streel zachtjes over mijn jurk. Er zijn mensen die een jurk een paar keer dragen en haar dan weggooien. Of ze dragen haar helemaal niet; ze hebben haar slechts als sierstuk in de kast hangen. Sommige mensen zijn shopverslaafd en hebben een overvolle kledingkast.  

Ik zucht diep en plof op mijn bed.  Ik moet opeens denken aan Arjen Buitelaar die de 20e verjaardag van zijn trui vierde. Zijn trui kostte 150 euro, maar dat is omgerekend slechts 7,50 euro per jaar. “Eindig verspilling. Eindig slavernij. Bevrijd jezelf”, is zijn motto.  

Eindig verspilling. Eindig slavernij. Bevrijd jezelf.

Kwalitatieve kleding kopen, minder kopen én lang met kleding doen, is ook voor mij een oplossing. Opeens tover ik een glimlach op mijn wanhopige gezicht. Ik wil iets veranderen. Al ben ik maar een naaister in vele ogen; ik ben wel iemand die iedereen nodig heeft, omdat niemand zonder kleren kan. 

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *